خانه ام دو قدم مانده به پرچین شقایق

سرتیتر صفحه جدید

مرا از پُشتِ پلکِ شب صدا کردی، نفهمیدم!
برای غصه های من دعا کردی، نفهمیدم!

تو می خندیدی اما در دلت دریایی از غم بود
مرا از بی کسی هایم جدا کردی، نفهمیدم!

شدی تعبیرِ شیرینی که خوابم را ورق می زد
تمامِ دردهایم را دوا کردی، نفهمیدم!

دلت یک کوره آتش بود و همدرد دلِ من شد
برایم جشنی از رویا بپا کردی، نفهمیدم!

غزل گفتی! غزل خواندی! دلم عاشق نبود اما
وجودِ مهربانت را فدا کردی، نفهمیدم!

شکستی معبدِ توخالیِ قلبِ مرا یک شب
به جایش کعبه ی عشقی بنا کردی، نفهمیدم!

دلیلم بی وفایی بود اگر بی اعتنا بودم،
حلالم کن! به عهدِ خود وفا کردی، نفهمیدم!